Het mandaat van de president Mariano De Santis loopt stilaan ten einde. Doordat hij in de politiek bekendstaat als hardnekkig en zorgvuldig tot overdrijvens toe, heeft hij als bijnaam ‘Cemento armato’ meegekregen. Op persoonlijk vlak rouwt hij om het overlijden van zijn vrouw en voelt hij zich eenzaam. Hiphopmuziek lijkt hem enigszins te bekoren. In de laatste dagen die hem rest als Italiaans staatshoofd staan hem enkele moedige beslissingen te wachten alsmede gratieverleningen en een vernieuwend wetsvoorstel.